Projekt „Senior mówi” jest próbą zajrzenia do świata osób starszych. Żeby się im przyjrzeć, usłyszeć ich głos i żeby się od nich czegoś nauczyć.
1. Fundamenty
Fotografia
Dość wcześnie stała się moją pasją, a jej motywem przewodnim są emocje i detale. Emocje – bo choć trudno je uchwycić, mówią o człowieku najwięcej. Detale – bo to one pokazują świat takim, jakim jest w rzeczywistości. Te dwie perspektywy siłą rzeczy dominują w sposobie, w jaki patrzę na otaczający mnie świat.
Refleksja
Choć nie jestem zawodowym filozofem, moja krótka akademicka przygoda z tym kierunkiem, wyposażyła mnie w narzędzia przydatne przy refleksji nad otaczającą mnie rzeczywistością. Staram się patrzeć na nią tak, ażeby doszukać się w niej prawideł, które nią rządzą. Lubię przyglądać się detalom ludzkiego życia i szukać w nich wartości, które to życie określają.
Wyobraźnia
Kiedy oglądam stare zdjęcia, przedstawiające postacie sprzed lat, moja wyobraźnia jest moim wehikułem czasu. Staję się fotografem, który to zdjęcie wykonuje, ale równocześnie je ogląda. Nie zapominając o empatii, „rozmawiam” wówczas z tą osobą o różnych rzeczach, o tym co jest dla niej ważne, ale i o tym co jest mniej ważne.
Fotografia uczy patrzeć, refleksja i wyobraźnia rozumieć.
2. Ważne wydarzenia
Wypadek
Kilka lat temu miałem wypadek, który był dla mnie doświadczeniem granicznym. Nie doznałem po nim bynajmniej żadnego objawienia, ani cudu. Nic z tych rzeczy. Był tylko szpital, operacja i kilka miesięcy na „dochodzenie do siebie”. To „dochodzenie” było w tym wszystkim najważniejsze, bo to był czas na dokładne przemyślenie tej nowej dla mnie rzeczywistości.
Doświadczenie graniczne pomaga zrozumieć, że nasza codzienność jest krucha i nieoczywista.
Utrata pracy
Po kilkumiesięcznej przerwie związanej z wypadkiem wracam do pracy, wówczas była to praca na etacie. Fotografia – moja pasja, tylko od czasu do czasu była źródłem dodatkowego zarobku. Powrót do pracy był krótki, firma przechodziła wówczas restrukturyzację i moje stanowisko pracy zostało zlikwidowane. Cóż, „taki mamy klimat”, więc zamiast się frustrować, trzeba było to zaakceptować. Na szczęście miałem kotwicę – moją pasję.
To co trwałe, nie zawsze jest w strukturach zawodowych, nosimy to w sobie.
Wiek senioralny
Kiedy rozmawiam z dojrzałymi już seniorami, widzę w ich twarzach niepowtarzalny i jedyny w swoim rodzaju typ emocji. Czuje się w nich cały bagaż doświadczeń ich dotychczasowego życia, ale często jest to również ból i cierpienie towarzyszące im tu i teraz. Sam niedawno wszedłem w wiek senioralny i rozumiem ten zapis wyraźniej, a moje doświadczenia zapewne mi w tym pomogły. Widzę również sens i potrzebę dokumentowania tego typu emocji i stojącego za nimi niewerbalnego przekazu.
Wiek sam w sobie niczego nie obiecuje, ale zostawia ślad, który warto zobaczyć.
3. Puenta
Mówi się, że życie to umiejętne łączenie kropek. Projekt „Senior mówi” jest tego przykładem, to jest inicjatywa młoda, która wyrasta z mojego doświadczenia i z moich przemyśleń. Oparta jest na kilku podstawowych założeniach i ma do osiągnięcia kilka celów:
- najważniejszy w projekcie jest zawsze senior
- fundamentem są uważne rozmowy z seniorami, z poszanowaniem ich granic
- cel pierwszy – wykonanie seniorom portretów, które mają pokazywać ich emocje i głębszy, niewerbalny przekaz
- cel drugi – wkomponowanie w portret ich słów, które dopełniają obraz ważną dla nich treścią
- cel trzeci – budowanie dobrostanu seniorów, umacnianie w nich wiary, że są ważni, a ich głos ma znaczenie
4. I co dalej
Projekt „Senior mówi” rozwija się stopniowo. Wierzę, że może stać się nie tylko cyklem portretów osób starszych, ale także społecznym zapisem obecności pokolenia seniorów.
Jeśli Twoja wrażliwość rezonuje z takim podejściem – zapraszam do kontaktu.